Cécile van Hanja (1964) onderzoekt in haar schilderijen
onder andere de invloed die het publieke domein heeft op de private
levenssfeer.
Het hectische leven in een grootstedelijke omgeving vormt
daarbij zowel een tegenpool van, als een inspiratiebron voor het maken van werk
inde studio, welke als metafoor kan worden beschouwd van de innerlijke,
particuliere belevingswereld.
Van Hanja is daarbij met name gefascineerd door de anonieme
uitstraling van zoveel op de Nieuwe Zakelijkheid gebaseerde architectuur met
haar repeterende façades van glas en beton.
Zij verbeeldt een geometrische wereld vol suspense door
gelaagd, veelkleurig labyrint van vlakken en doorkijkjes te schilderen, waarbij
het op een gegeven moment niet precies meer duidelijk is wat nog binnen of
buiten is; waar we deel van uitmaken of juist buitengesloten van zijn.
In hoeverre wij als mens kunnen doordringen in deze anonieme
, geconstrueerde omgeving en ons deze daadwerkelijk eigen kunnen maken, blijft
dan ook de vraag.
'Deserted Buildings'